|
Ο καθένας μας, λοιπόν, ας γίνει ένα λουλούδι για τον τόπο που γεννήθηκε, για τον τόπο που πρωτοαντίκρισε το φως του ήλιου, για να γίνει κήπος ολάνθιστος και μοσχομύριστος. Κι αν, κατά τον ποιητή, <<....τσουκνίδες βγαίνουνε, μονάχες....>> τους να μένουνε και να <<....ξεμοναχιάζονται πνιχτές στο χαμομήλι.....>>. Από τον πρόλογο του συγγραφέα για το βιβλίο του. |
|
|---|