'Αγιος Δημήτριος Δρυμού.

1. Το μοναστήρι.
2. Το ιστορικό.
3. Η συνοδεία των μοναχών.

Αεροφωτογραφία του μοναστηριού από το Google_Earth.

Βόρεια του σημερινού χωριού του Δρυμού, προς τη θάλασσα, στο μέσον πεδινής έκτασης κατάφυτης από ελιές και καταπράσινης από τις καλλιέργειες βρίσκεται το μοναστήρι του πολιούχου του Δρυμού Αγίου Δημητρίου. Για τη πρόσβαση σε αυτό υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες στην εθνική οδό από Βόνιτσα προς Αμφιλοχία. Η μονή σήμερα αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Παντοκράτορα Αγγελοκάστρου και αποτελεί πνευματική όαση για το τόπο μας. Ιδιαίτερα στα τέλη Οκτωβρίου που εορτάζει ο 'Αγιος Δημήτριος, πλήθος ανθρώπων, ντόπιων, από τα γύρω χωριά αλλά και από μακριά έρχονται για να τιμήσουν τον 'Αγιο και να εκπληρώσουν το τάμα τους.

Το καθολικό της μονής μια απλή μονόχωρη αίθουσα. Eίναι κτίσμα του 18ου αιώνα καθώς και η παλιά πτέρυγα με τα ερειπωμένα κελιά. Βέβαια για τις ανάγκες του εκάστοτε προσωπικού έχει οικοδομηθεί και άλλο σύγχρονο κτίριο ακριβώς απέναντι από τη δυτική είσοδο του ναού.

Το εσωτερικό του καθολικού.	Εντοιχισμένη επιγραφή στα παλαιότερα κελιά με ημερομηνία 1930.

Τα οικήματα αυτά περικλειόνται από ψηλό, παχύ και γερό μανδρότοιχο, στον οποίο έχουν διαμορφωθεί καμάρες όπου σύμφωνα με το ιστορικό του μοναστηριού είχαν τοποθετηθεί κυψέλες μελισσών. Το χαρακτηριστικό αυτό διακρίνουμε και στο μανδρότοιχο του γειτονικού 'Αγιου Νικόλαου "Τσουγκριάς" που βρίσκεται κοντά στο χωριό Παλιάμπελα.

Σχετικά με την ίδρυσή του τα στοιχεία είναι συγκεχυμένα. Σύμφωνα με τη προφορική παράδοση, όπως διασώθηκε από τους γερόντους είχε εγκατασταθεί κατά τη τουρκοκρατία στη περιοχή, ένας μπέης, ο Παλίμπεης με τ' ασκέρι του. Είχαν κτίσει ένα ανώγειο και στη συνέχεια πολλούς ξενώνες. Απέναντι ακριβώς ήσαν οι θάλαμοι των στρατιωτών και η σημερινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Κοντά στους θαλάμους υπήρχε πηγάδι βάθους 17 οργιές που πρόσφατα χώθηκε. Τα οικήματα αυτά περικλειόταν από ψηλό, παχύ και γερό μανδρότοιχο που σώζεται ανέπαφος μέχρι και σήμερα. 'Oπως θέλει η παράδοση ο Παλίμπεης φιλοξένησε και τον πάτερ-Κοσμά κατά την περιοδεία του στο Ξηρόμερο. Εκεί ζήτησε την συμβολή του Αγίου για το γιο του που μαράζωνε από τον πυρετό και ο πάτερ-Κοσμάς του είπε να τον ταΐζει νέκταρ από τις μέλισσες και θα γιάνει. Τότε ο μπέης έκανε εντοιχισμένες κυψέλες στον μαντρότοιχο, που σώζονται ακόμα και το τουρκόπουλο έγιανε τρώγοντας μέλι. 'Oπως φαίνεται ο μπέης κάθισε πολύ εδώ και έδωσε το όνομά του στο παλιό χωριό Παλίμπεη. Μετά την λευτεριά στις εγκαταστάσεις του μπέη κάθισαν καλόγεροι και καλόγριες και το μετέτρεψαν σε μοναστήρι με προστάτη τον 'Αγιο Δημήτριο. Ο ιστορικός και συγγραφέας Γ. Φερεντίνος στο τρίτο τόμο του βιβλίου του για την ιστορία της Ακαρνανίας προβάλει διαφορετική εκδοχή για τη ίδρυση του Μοναστηριού. Σύμφωνα με τον Γ. Φερεντίνο ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και 'Αρτης Παρθένιος συνεχίζοντας την πολιτική του προκατόχου του, μητροπολίτη Ιερόθεου διαβίβαζε πληροφορίες στρατιωτικής φύσεως στους Βενετούς. Σε έγγραφό του, με ημερομηνία 24/05/1731, προς τον έκτακτο ή ανώτερο προβλεπτή της Λευκάδας Βαρβαρήγο Μπάλμπη ενημερώνει τους Βενετούς σχετικά με τις μετακινήσεις τουρκικών στρατευμάτων. Η ημερομηνία του εγγράφου έχει μεγάλη σημασία διότι την περίοδο εκείνη βρισκόταν σε εξέλιξη ένα από τα σπουδαιότερα επαναστατικά κινήματα των κλεφταρματωλών στο Ξηρόμερο. Απ' όσα μάλιστα αναφέρει στο έγγραφο αυτό προκύπτει ότι ο Ιεράρχης αυτός είχε μετατρέψει τη μητρόπολή του σε κέντρο συλλογής πληροφοριών πάσης φύσεως, τις οποίες στη συνέχεια διαβίβαζε στους Βενετούς. (απόσπασμα από τη σχετική επιστολή του μητροπολίτη Παρθενίου.) Η μυστική του αυτή συνεργασία με τους Βενετούς δεν πρέπει να είναι άσχετη με την απόφασή του να παραιτηθεί από το Μητροπολιτικό θρόνο και να αποσυρθεί στο μοναχικό βίο. Έτσι μετά τη παραίτησή του στις 01/07/1751 προσήλθε στο χωριό Παλίμπεη του Ξηρομέρου, αγόρασε κτήμα και μέσα σ' αυτό έκτισε το γνωστό μύλο του Λουτρακίου και κοντά στο μύλο το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου όπου πέθανε και ετάφη.

Ο πάτερ Παγκράτιος νέος ιερέας έξω από τον 'Αγιο Δημήτριο..

Ψυχή και στύλος της Μονής κατά τα τελευταία σαράντα και πλέον χρόνια είναι ο σεβάσμιος γέροντας ιερομόναχος Παγκράτιος Μπομπόλης, ο οποίος υπηρέτησε και ως εφημέριος του χωριού για πολλά χρόνια. Είναι γνωστός στη περιοχή και όχι μόνο. Είναι ο ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου που με την απλότητα την απλόχερη αγάπη του έχει κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση των ανθρώπων, ακόμα και αυτών που δηλώνουν πολέμιοι της εκκλησίας. Είναι εδώ και χρόνια πνευματικός και εξομολόγος. Στο πετραχήλι του έχουν βρει ανακούφιση και παρηγοριά χιλιάδες ψυχές. Έχουν ενισχυθεί πνευματικά και όχι μόνο πλήθος ανθρώπων. Eίναι ο ταπεινός εκείνος λευίτης που όπως λέει το ευαγγέλιο <<την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων>>. Σήμερα είναι 84 ετών. Ζει στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου στο Δρυμό. Έχει προβλήματα υγείας και τον συντηρεί η ανιψιά του Αικατερίνη, κόρη της αδελφής του Γεωργίας. Τον επισκέπτεται αρκετός κόσμος από το νομό και όχι μόνο. Μένει στο ξενώνα του Μοναστηριού που έφτιαξε με δικά του χρήματα. Στο πρόσωπό του αναγνωρίζουμε τον παπά που τάχθηκε στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων.

Γεννήθηκε στην Παλιομάνιανα Ξηρομέρου το 1922. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Μπομπόλης, ψάλτης της εκκλησίας της Παλιομάνινας και μητέρα του η Κωνσταντίνα Μπομπόλη. Είχε δύο αδελφές την Ευδοξία (Παρθενία) που βλέπουμε στη διπλανή φωτογραφία και την Γεωργία. Είναι γνωστό ότι προερχόταν από βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια. Από μικρός ασχολούταν με αγροτικές δουλειές. Ο πατέρας του τον έπαιρνε συχνά στην εκκλησία και από παιδί άρχισε να δείχνει την αγάπη του για το Χριστό. Ο εμφύλιος πόλεμος τον βρίσκει φαντάρο. Όταν γύρισε στη Παλιομάνινα οι γονείς του ήθελαν να τον παντρέψουν. Ο πάτερ Παγκράτιος αρνήθηκε και οι γονείς του δυσαρεστήθηκαν. Χειροτονήθηκε στον 'Αγιο Κωνσταντίνο Αγρινίου και αρχικά πηγαίνει στο μοναστήρι Εισόδεια της Θεοτόκου στη Μυρτιά όπου παραμένει για 7 χρόνια. Πηγαίνει σε διάφορα μοναστήρια και καταλήγει στη μονή Παναγία Ρόμβου στο Περγαντί. Τον ακολουθούν η μητέρα του Κωνσταντίνα και η αδελφή του Ευδοξία (Παρθενία). Η αδελφή του Γεωργία παντρεύτηκε. Στο Δρυμό έρχεται στο τέλος της δεκαετία του 50 όταν φεύγει ο Παπα-Αδάμης για τα Παλιάμπελα. Αρχικά μένει στο παλιό χωριό. Αργότερα εγκαθίσταται στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου. Πηγαινοέρχεται στο παλιό χωριό πότε με τα πόδια και πότε με τη βοήθεια κάποιου ζώου. Πολλές φορές πήγαινε από το βράδυ όπου έμενε σε κάποιο γνωστό σπίτι και ξύπναγε νωρίς το πρωί για να λειτουργήσει. Όταν μεταφέρθηκε το χωριό υπήρχε έλλειψη ναού και γι' αυτό χρησιμοποιήθηκε η εκκλησία του μοναστηριού. Αργότερα ξεκίνησε η προσπάθεια ανέγερσης νέου σύγχρονου ναού. Ο πάτερ Παγκράτιος υπήρξε πρωτεργάτης της ανέγερσης της νέας εκκλησίας. Βοήθησε βέβαια ενεργά και το χωριό με συνδρομή σε καπνό. Ο πάτερ Παγκράτιος αφιέρωσε πολύ κόπο και χρόνο σε εράνους στη Αθήνα. 'Eμενε σε γνωστούς χωριανούς όπως ο Αλέκος Αριστοπάνος, ο Κωσταντής Τσιλίκης και ο Νίκος Τσάμης. Πήγαινε από πόρτα σε πόρτα ζητώντας βοήθεια για τον ιερό σκοπό. Αντιμετώπισε βέβαια την άρνηση και αποδοκιμασία. Αλλά δεν τα παράτησε. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση όπου γυναίκα τον έσπρωξε βίαια με κίνδυνο να κατρακυλήσει στις σκάλες. Η εκκλησία σε λίγα χρόνια ολοκληρώθηκε και ήταν ένα κόσμημα. Αρχικά λειτουργούσε με ελλείψεις αλλά σιγά σιγά όλα βελτιώθηκαν. Η συμβολή του πατέρα Παγκράτιου ήταν καθοριστική και αναγνωρίστηκε από όλους. Σημαντικό ήταν το κοινωνικό του έργο. Βοηθούσε όσους ζητούσαν τη στήριξή του. Βοηθούσε όμως και με δική του πρωτοβουλία ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και όλα αυτά αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ο πατέρ Παγκράτιος ως χαρακτήρας είναι χαμηλών τόνων, μετριοπαθής και διαλλακτικός. Πιστεύει βαθιά στο θεό και αφιερώθηκε σε αυτόν με τον δικό του τρόπο. Ζούσε και συνεχίζει να ζει λιτά και ποτέ δεν προκάλεσε με τη ζωή του. Κάποιες φορές αδικήθηκε από κακόβουλες φήμες. Το έργο του όμως ήταν τέτοιο που γκρέμιζε και παρέσυρε κάθε υστεροβουλία. Ας έχουμε την ευχή του.