Η υποχρεωτική ένωση του χωριού μας με το νέο Δήμο Ανακτορίου είναι αντίθετη με τη βούληση όλων των Μοναστηρακιωτών. Σε σχετικό δημοψήφισμα που έγινε στη κοινοτητά μας στις 6/5/98 ψήφισαν 1378 και καταμετρήθηκαν 1378 ΟΧΙ. Ούτε ένας χωριανός μας δεν συμφωνεί με την υποχρεωτική προσάρτηση της κοινότητάς μας στο νέο Δήμο Ανακτορίου.
Δεν είναι δημοκρατικά επιτρεπτό να επιβληθεί η συνένωση των κοινοτήτων σε δήμους δικτατορικά, εκ των άνω, δια της βίας. Είναι αντισυνταγματικό.
Το κύτταρο του κράτους είναι η κοινότητα, που θα πρέπει να ενισχυθεί και όχι να καταργηθεί, εκτός άν είναι αδύνατο να επιβιώσει.
Ξέχασαν όσοι συνέβαλαν στη κατάργηση των κοινοτήτων ότι ή έννοια "κοινότητα" στη Ελλάδα δεν είναι έννοια διοικητική αλλά κοινωνιολογική, είναι συδεδεμένη δηλαδή με την ιστορία, τις παραδόσεις και την εξέλιξη του ελληνικού πολιτισμού.
Υπάρχουν χωριά με ιστορία. Ιστορία δεκαετιών και αιώνων με παράδοση, με ιστορικά κτίρια και μνημεία, με κατοίκους, που δεν θέλουν να τα εγκαταλείψουν, για να κατοικήσουν σε πολυκατοικίες. Η τυχόν συνένωση και συγχώνευση σε δήμους υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε πλήρη εγκατάλειψη των χωριών, για να συγκεντρωθούν όλοι στην έδρα του νέου δήμου, οπότε πάει περίπατο η διατυμπανιζόμενη <<αποκέντρωση>>...
Αν όλοι οι νέοι φύγουν από τα χωριά και εγκατασταθούν στις έδρες των νέων δήμων, ποιοί θα καλλιεργήσουν τα χωράφια; Ποιοί θα ασχοληθούν με τις γεωργικές εργασίες; Είναι σωστό να γίνουν όλοι γιατροί, δικηγόροι, έμποροι και μηχανικοί; Να γίνουν όλοι αστοί και να εξαφανιστούν οι αγρότες; Θα'ταν πολύ επικίκδυνο πείραμα, θανάσιμος κίνδυνος για την επιβίωση του έθνους μας. Αν θέσουμε σαν <<ιδανικό>> τη γραβάτα και το κολάρο, περιφρονώντας τη γεωργική εργασία και ιδιότητα, τότε χάνουμε κάθε ίχνος εθνικής ταυτότητας.
Το χωριό μας χάνοντας τον πρόεδρό του και το κοινοτικό συμβούλιο χάνει το μοναδικό επίσημο μηχανισμό που διαθέτει για τη διεκδίκηση των συμφερόντων του.